คิดถึง

9/10/11

แพมมี่ วันนี้เค้านั่งดูรูปตัวเอง แล้วเค้ารู้สึกว่าดั้งตัวเองมีลักษณะพิเศษมากๆ (ไอ้ดั้งแหมบ) ทำให้เค้าไม่เคยลืมแพมเลย (-_-) จะสามปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน เค้ายังลืมแพมไม่ได้ ยังคิดถึงยังคงโทษตัวเอง ยังคงรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจเวลาคิดถึงแพม ตอนนี้แพมทำอะไรอยู่หรอ? กินข้าวหรือยัง ยังคิดถึงเค้ามั้ย ยังร่ำร้องหาของกินอยู่หรือป่าว แล้วก็เครียดเรื่องตัวเองอ้วน >”< ...แพมจะนอนดึกมั้ย แพมกลับบ้านยังไง นอนกี่โมง แพมลืมตาขึ้นมาแล้วเจอใคร ...เค้าอยากตื่นมาแล้วเจอแพมเหมือนเดิม เจอคนที่เค้ารัก ก่อนนอนก็อยากจะเจอ อยากจะทำแบบนี้จนกว่า จะสิ้นลมหายใจ แต่อะไรๆ ก็ไม่เป็นไปตามที่เราคิดยตลอดใช่มั้ย เค้าไม่รู้ว่าจะได้เจอแพมหรือป่าว ไม่รู้เลยเค้ารู้อย่างเดียว ว่าเค้าทำชีวิตครึ่งหนึ่ง หายไปแล้ว หายไปพร้อมกับแพม แพมเอามันไป ถ้าแพมไม่มีใคร จะเป็นเค้าได้มั้ย เค้าคนเดิม ที่จะดีกว่าเดิม และจะป้องป้องผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เค้ารักสุดลมหายใจจนกว่าชีวิตจะหาไม่....

และแล้ววันหยุดวันนี้เค้าใช้ไปเพื่อคิดถึง คนที่เค้ารักที่สุด เพียงคนเดียว คิดถึงแกนะแต่ไม่เคยไปถึง เค้าไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป ความสำเร็จในชีวิตที่ได้มาเป็นแค่จุดเริ่มต้น ที่ไม่มีใครอยู่และร่วมยินดี ดั้งนั้น มันไร้ความหมายกับชีวิตเค้าสิ้นดี เออ! อย่าโมโหนะถ้าเค้าคิดแบบนี้ เค้าเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว..ในชีวิต ในหัวใจ ดิ่งลึกลงไปในลมหายใจ มีแค่เธอคนเดียวที่เค้าถวินหา มันคือรักแท้ใช่มั้ย ที่มันรักใครใหม่ไม่ได้....แต่ทำไมรักแท้มันต้องเป็นแบบนี้ด้วย