มือใหม่หัดถ่าย ภาค2

วันที่ 22/7/2555

                ช่วงนี้อยู่ในช่วงพักผ่อน ผมถามกับตัวเองว่าจะทำอะไรต่อไปดีหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่หนักหน่วงจาก Project กว่าจะผ่านมาได้ยากเย็นจริงๆ ไม่ใช้ว่าทำไม่ได้ แต่มันไม่มีอารมณ์ที่จะทำ สิ่งที่ยากที่สุดคือการชนะจิตในตนเอง ที่ผ่านมาการที่ผมทำอะไรต่อมิอะไรสำเร็จ มีคนยกย่องและอิจฉาริษยา ไม่ใช่เพราะว่าผมชนะใจตนเองแต่เป็นเพราะว่าผมมีแรงผลัก มีไฟฝัน มีแรงดันที่มาจากใครคนอื่น เช่นกันเมื่อไร้แรงผลักดันนั้นๆ ผมกลับทำอะไรด้วยตนเองไม่ได้สิ่งสุดยอดเหล่านั้นกลายเป็นสิ่งสุดแย่ที่ผมสามารถทำได้ในตอนนั้น ถวินหาความเส็งเคร็งวันละหลายๆ ครั้งในหนึ่งวัน และแล้ววันเวลาผ่านไปเร็วมาก สองปีกว่า...
เหยดดดด นี่มันสองปีกว่าเลยที่ผมปล่อยชีวิตเรื่อยเปื่อย ไม่แยแสอะไรทั้งนั้น ปรัชญาส้นตีน ทั้งหลายแหล่ตอนที่มีไฟ ตลอดจนคำคมเท่ๆ ที่เคยโพสบนเฟสบุ๊ค หรือ พรบ.ปรองดองแม่งไม่เคยช่วยให้ชีวิตมันดีขึ้นเลย มีแต่สุราพาเพลินและยานอนหลับ

                ประเด็นคือ...ผมผ่านมันมาได้ไงหว่า อาจเป็นเพราะกาลเวลา “เวลาช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นแต่ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างเหมือนเดิม” อาจจะจริงเพราะว่าหลายอย่างในชีวิตหลังจากสองปีนั้นเปลี่ยนไปหมด ทั้งทัศนคติ การดำเนินชีวิต ผมกลายเป็นคนเยือกเย็นขึ้นไม่หุนหันแบบเมื่อก่อน แต่มันก็มากจนเกือบเฉื่อยชา ตอนนี้ผมก็ได้แต่นั่งคิดว่าจะพักหรือจะลุยต่อ จะทำอย่างไรกับมันดีนะเห้อ...